Kamuran Cakir
Bugün çocukların ve gençlerin hayatında ekran diye bir şey var ve artık bu, “istersek olur” seviyesinde değil....
Çocuk ve Gençlik
Çocuk dediğimiz şey, aslında hayatın en saf aynasıdır. Biz yetişkinler yıllar içinde duygularımızı saklamayı, bastırmayı, “idare etmeyi”...
Çoğu zaman çocukları ciddiye almakta zorlanırız.Sonuçta onlar küçük, deneyimsiz ve hayatı henüz tanımayan bireylerdir.Kendi kendimize sorarız:“Ne bilebilir...
Hemen hemen bütün anne babalar ve yetişkinler çocukları “doğru” şekilde yetiştirmek ister.Onlara hayatı anlatırız, neyin iyi neyin...
Bir an için gözünüzde canlandırın:Güneşli bir gün, oyun parkında kahkahalarla oynayan çocuklar…Derken bir anda sesler yükselir, ağlamalar...
Bir an durup düşünelim:Çocukları gerçekten “doğru” şekilde yetiştirmek mümkün mü? Bu soruya içgüdüsel olarak “Evet, tabii ki!”...
Z kuşağı artık iş gücünde. Ama şu soruyu sormadan durabilir miyiz: Eğitim sistemi onları iş dünyasına gerçekten...
Bazı çocuklar vardır, hiç sesini çıkarmaz, kurallara uyar, kavga etmez. Büyükler hemen “Ne kadar uslu!” der. Güzel...
Hayatta bazı cümleler vardır ki, küçük çakıl taşları gibi gelişigüzel atılmış görünür ama ömür boyu halkalar oluşturarak...
Günlük hayatta öylesine sıradan görünen sahneler vardır ki, aslında koca bir duygular kitabı içinde saklıdır.Mesela bir çocuk...
