Kamuran Cakir 
Bir zamanlar şaşırtan, tepki çeken, “bu kadar da olmaz” denilen pek çok şey bugün sıradan hale geldi. Türkiye’de anormallikler yavaş yavaş normalleşti. Asıl tehlike de tam olarak burada başladı.
İnsanlar artık bazı sorunlara şaşırmıyor. Ekonomik zorluklar, adaletsizlik hissi, belirsizlik, sert dil… Hepsi hayatın doğal parçası gibi kabul ediliyor. Tepki vermek yorucu, itiraz etmek zahmetli. Sessizlik çoğu zaman bir tercih değil, bir mecburiyet haline geliyor.
Normalleşme, insanın kendini koruma biçimi. Sürekli gergin yaşamak mümkün değil. Ama bu korunma hali uzun vadede kabullenişe dönüşüyor. “Burası böyle” cümlesi, en güçlü teslimiyet ifadelerinden biri oluyor.
Bu durum sadece bugünü değil, yarını da etkiliyor. Çünkü normal kabul edilen her şey, bir süre sonra beklenti haline geliyor. Daha iyisini istemek hayal, daha kötüsüne hazırlıklı olmak gerçekçi sayılıyor.
Belki de yeniden sormamız gereken soru şu: Alıştığımız şeyler gerçekten normal mi, yoksa sadece alıştık mı? Bu soruyu sormayı bıraktığımızda, anormallikler kalıcı hale geliyor.
About the Author
